Rozważanie na niedzielę 15.09.2019

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

W owym czasie przybliżali się do Jezusa wszyscy celnicy i grzesznicy, aby Go słuchać. Na to szemrali faryzeusze i uczeni w Piśmie, mówiąc: «Ten przyjmuje grzeszników i jada z nimi».Opowiedział im wtedy następującą przypowieść:
«Któż z was, gdy ma sto owiec, a zgubi jedną z nich, nie zostawia dziewięćdziesięciu dziewięciu na pustyni i nie idzie za zgubioną, aż ją znajdzie? A gdy ją znajdzie, bierze z radością na ramiona i wraca do domu; sprasza przyjaciół i sąsiadów i mówi im: „Cieszcie się ze mną, bo znalazłem owcę, która mi zginęła”.
Powiadam wam: Tak samo w niebie większa będzie radość z jednego grzesznika, który się nawraca, niż z dziewięćdziesięciu dziewięciu sprawiedliwych, którzy nie potrzebują nawrócenia.
Albo jeśli jakaś kobieta, mając dziesięć drachm, zgubi jedną drachmę, czyż nie zapala światła, nie wymiata domu i nie szuka starannie, aż ją znajdzie? A znalazłszy ją, sprasza przyjaciółki i sąsiadki i mówi: „Cieszcie się ze mną, bo znalazłam drachmę, którą zgubiłam”.
Tak samo, powiadam wam, radość nastaje wśród aniołów Bożych z powodu jednego grzesznika, który się nawraca».
Powiedział też: «Pewien człowiek miał dwóch synów. Młodszy z nich rzekł do ojca: „Ojcze, daj mi część własności, która na mnie przypada”. Podzielił więc majątek między nich. Niedługo potem młodszy syn, zabrawszy wszystko, odjechał w dalekie strony i tam roztrwonił swoją własność, żyjąc rozrzutnie. A gdy wszystko wydał, nastał ciężki głód w owej krainie, i on sam zaczął cierpieć niedostatek. Poszedł i przystał na służbę do jednego z obywateli owej krainy, a ten posłał go na swoje pola, żeby pasł świnie. Pragnął on napełnić swój żołądek strąkami, którymi żywiły się świnie, lecz nikt mu ich nie dawał. Wtedy zastanowił się i rzekł: „Iluż to najemników mojego ojca ma pod dostatkiem chleba, a ja tu przymieram głodem. Zabiorę się i pójdę do mego ojca, i powiem mu: Ojcze, zgrzeszyłem przeciw Niebu i względem ciebie; już nie jestem godzien nazywać się twoim synem: uczyń mnie choćby jednym z twoich najemników”. Zabrał się więc i poszedł do swojego ojca. A gdy był jeszcze daleko, ujrzał go jego ojciec i wzruszył się głęboko; wybiegł naprzeciw niego, rzucił mu się na szyję i ucałował go. A syn rzekł do niego: „Ojcze, zgrzeszyłem przeciw Niebu i wobec ciebie, już nie jestem godzien nazywać się twoim synem”.
Lecz ojciec powiedział do swoich sług: „Przynieście szybko najlepszą szatę i ubierzcie go; dajcie mu też pierścień na rękę i sandały na nogi! Przyprowadźcie utuczone cielę i zabijcie: będziemy ucztować i weselić się, ponieważ ten syn mój był umarły, a znów ożył; zaginął, a odnalazł się”. I zaczęli się weselić.
Tymczasem starszy jego syn przebywał na polu. Gdy wracał i był blisko domu, usłyszał muzykę i tańce. Przywołał jednego ze sług i pytał go, co to ma znaczyć. Ten mu rzekł: „Twój brat powrócił, a ojciec twój kazał zabić utuczone cielę, ponieważ odzyskał go zdrowego”.
Rozgniewał się na to i nie chciał wejść; wtedy ojciec jego wyszedł i tłumaczył mu. Lecz on odpowiedział ojcu: „Oto tyle lat ci służę i nie przekroczyłem nigdy twojego nakazu; ale mnie nigdy nie dałeś koźlęcia, żebym się zabawił z przyjaciółmi. Skoro jednak wrócił ten syn twój, który roztrwonił twój majątek z nierządnicami, kazałeś zabić dla niego utuczone cielę”. Lecz on mu odpowiedział: „Moje dziecko, ty zawsze jesteś ze mną i wszystko, co moje, do ciebie należy. A trzeba było weselić się i cieszyć z tego, że ten brat twój był umarły, a znów ożył; zaginął, a odnalazł się”».

więcej

Orędzie Papieża na 53. Światowy Dzień Środków Społecznego Przekazu

Przed zagrożeniami wypływającymi ze złego korzystania z sieci społecznościowej i do budowania w internecie sieci dialogu, spotkania, strzegącej wspólnoty wolnych osób zachęcił papież Franciszek w swoim orędziu na 53. Światowy Dzień Środków Społecznego Przekazu. Jego temat brzmi „Wszyscy tworzymy jedno” (Ef 4,25). „Od wirtualnych wspólnot społecznościowych do wspólnot ludzkich”. W Polsce Dzień Środków Społecznego Przekazu będzie obchodzony 15 września.

„Wszyscy tworzymy jedno” (Ef 4,25). Od wirtualnych wspólnot społecznościowych do wspólnot ludzkich

Drodzy bracia i siostry,

Odkąd dostępny był internet, Kościół zawsze starał się promować jego użycie w służbie spotkania między osobami i solidarności między wszystkimi. Poprzez to Orędzie chciałbym po raz kolejny zachęcić was do zastanowienia się nad podstawami i znaczeniem naszego bycia-w-relacji i do ponownego odkrycia, w bezmiarze wyzwań obecnej sytuacji komunikacyjnej, pragnienia człowieka, który nie chce trwać w swojej samotności.

Metafory „sieci” i „społeczności”

Dzisiaj środowisko medialne jest tak wszechobecne, że nie sposób je niemal odróżnić od sfery życia codziennego. Sieć jest bogactwem naszych czasów. Jest źródłem wiedzy i relacji niegdyś niewyobrażalnych. Jednak wielu ekspertów w odniesieniu do głębokich przekształceń, odciśniętych przez technologię w logice wytwarzania, obiegu i wykorzystania treści, podkreśla również niebezpieczeństwa zagrażające poszukiwaniu i udostępnianiu autentycznych informacji w skali globalnej. O ile internet stanowi niezwykłą możliwość dostępu do wiedzy, to jest również prawdą, że okazał się jednym z miejsc najbardziej narażonych na dezinformację oraz świadome i celowe zniekształcenie faktów i relacji międzyosobowych, które często przybierają formę kompromitowania.

Trzeba przyznać, że sieci społecznościowe, o ile z jednej strony służą nam do większego powiązania, odnalezienia się i pomagania sobie nawzajem, to z drugiej strony nadają się również do manipulacyjnego wykorzystywania danych osobowych, mającego na celu uzyskanie korzyści politycznych lub ekonomicznych, bez należytego poszanowania osoby i jej praw. Statystyki ukazują, że wśród najmłodszych, co czwarty młody człowiek brał udział w epizodach cyberprzemocy.

W złożoności tej sytuacji użyteczny może być powrót do refleksji na temat metafory sieci, leżącej początkowo u podstaw internetu, aby ponownie odkryć jej potencjał pozytywny. Obraz sieci zachęca nas do zastanowienia się nad mnogością dróg i węzłów, które zapewniają jej utrzymanie, w sytuacji braku centrum, struktury typu hierarchicznego, organizacji o charakterze wertykalnym. Sieć działa dzięki partnerstwu wszystkich elementów.

Metafora sieci, sprowadzona do wymiaru antropologicznego przypomina inną postać pełną znaczeń: wspólnoty. Wspólnota jest o tyle silniejsza, o ile jest bardziej spójna i solidarna, ożywiana uczuciami zaufania i dążąca do wspólnych celów. Wspólnota jako sieć solidarna wymaga wzajemnego słuchania i dialogu opartego na odpowiedzialnym używaniu języka.

Jest oczywiste dla wszystkich, że w obecnym rozwoju sytuacji wirtualna wspólnota społecznościowa nie jest automatycznie synonimem wspólnoty. W najlepszych przypadkach wspólnoty są w stanie wykazać spójność i solidarność, ale często pozostają jedynie skupiskami osób, które rozpoznają się wokół interesów lub kwestii charakteryzujących się słabymi więzami. Ponadto w serwisach społecznościowych zbyt często tożsamość opiera się na przeciwieństwie wobec innego, nienależącego do grupy: określa się wychodząc od tego, co dzieli, a nie od tego, co łączy, eksponując podejrzliwość i dając upust wszelkiego rodzaju uprzedzeniom (etnicznym, seksualnym, religijnym i innym). Tendencja ta podtrzymuje grupy, które wykluczają heterogeniczność, podsycając również niepohamowany indywidualizm w środowisku cyfrowym, doprowadzając czasami do podżegania spirali nienawiści. To, co powinno być oknem na świat, staje się zatem witryną, w której eksponuje się własny narcyzm.

Sieć jest okazją do promowania spotkania z innymi, ale może również zwiększyć naszą samoizolację, jak sieć pajęcza zdolna do usidlenia. To młodzież jest najbardziej narażona na złudzenie, że sieć społecznościowa może ich całkowicie zaspokoić na poziomie relacji, aż po niebezpieczne zjawisko młodych „pustelników społecznościowych”, którym grozi całkowite odcięcie się od społeczeństwa. Ta dramatyczna dynamika ukazuje poważny rozłam w strukturze relacyjnej społeczeństwa, rozdarcie, którego nie możemy lekceważyć.

Ta wielopostaciowa i zdradliwa rzeczywistość stawia różne pytania natury etycznej, społecznej, prawnej, politycznej i ekonomicznej, a także rzuca wyzwanie Kościołowi. Podczas, gdy rządy poszukują sposobów regulacji prawnych, aby zachować oryginalną wizję sieci wolnej, otwartej i bezpiecznej, wszyscy mamy możliwość i odpowiedzialność, aby wspierać jej użytek pozytywny.

Oczywiste jest, że nie wystarczy mnożenie połączeń, aby zwiększało się także wzajemne zrozumienie. Jak zatem odnaleźć prawdziwą tożsamość wspólnotową, będąc świadomym odpowiedzialności, jaką mamy wobec siebie nawzajem, także w sieci online?

„Wszyscy tworzymy jedno”

Można naszkicować ewentualną odpowiedź, poczynając od trzeciej metafory: ciała i członków, której używa św. Paweł, by mówić o relacji wzajemności między ludźmi, opartej na jednoczącym je organizmie. „Dlatego odrzuciwszy kłamstwo: niech każdy z was mówi prawdę do bliźniego, bo jesteście nawzajem dla siebie członkami” (Ef 4, 25). Bycie członkiem jedni drugich jest głęboką motywacja, przez którą Apostoł zachęca do odrzucenia kłamstwa i mówienia prawdy: obowiązek strzeżenia prawdy wynika z potrzeby nie zaprzeczania wzajemnej relacji komunii. Prawda objawia się w komunii. Natomiast kłamstwo jest samolubną odmową uznania własnej przynależności do ciała. Jest odmową dania siebie innym, tracąc w ten sposób jedyną drogę do odnalezienia siebie.

Metafora ciała i członków prowadzi nas do refleksji nad naszą tożsamością, która opiera się na komunii i odmienności. Jako chrześcijanie wszyscy uznajemy się za członków jedynego ciała, którego Głową jest Chrystus. Pomaga to nam, by nie postrzegać osób jako potencjalnych konkurentów, ale traktować także nieprzyjaciół jako osoby. Nie potrzebujemy już przeciwnika, aby określić samego siebie, ponieważ spojrzenie integrujące, którego uczymy się od Chrystusa, pozwala nam odkryć inność w nowy sposób, jako część integralną i warunek relacji i bliskości.

Ta zdolność do życzliwości i komunikacji między ludźmi ma swoją podstawę w komunii miłości pomiędzy Osobami Boskimi. Bóg nie jest samotnością, lecz komunią; jest Miłością, a zatem przekazem, ponieważ miłość zawsze się przekazuje, wręcz udziela się, by spotkać drugiego. Aby komunikować się z nami i przekazywać nam siebie, Bóg dostosowuje się do naszego języka, nawiązując w historii prawdziwy i właściwy dialog z ludzkością (SOBÓR WATYKAŃSKI II, Konst. dogmat. Dei Verbum, 2).

Na mocy tego, że jesteśmy stworzeni na obraz i podobieństwo Boga, który jest komunią i przekazem samego siebie, zawsze nosimy w sercu tęsknotę za życiem w komunii, przynależności do wspólnoty. „Nic bowiem – mówi św. Bazyli – nie jest tak znamienne dla naszej natury, jak wchodzenie jednych w relacje z drugimi, jak wzajemna pomoc” .

Obecny kontekst wzywa nas wszystkich do inwestowania w relacje, aby potwierdzić również w sieci i poprzez sieć interpersonalny charakter naszego człowieczeństwa. W jeszcze większym stopniu, my chrześcijanie jesteśmy powołani do ukazywania tej komunii, która naznacza naszą tożsamość jako wierzących. Sama wiara jest w istocie relacją, spotkaniem; i pod wpływem Bożej miłości możemy komunikować się, przyjmować i rozumieć dar drugiego oraz nań odpowiadać.

To właśnie komunia na wzór Trójcy Świętej odróżnia osobę od jednostki. Z wiary w Boga, który jest Trójcą wynika, że aby być sobą, potrzebuję drugiego. Jestem prawdziwie człowiekiem, prawdziwie osobą, tylko jeśli utrzymuję relacje z innymi. W istocie termin osoba oznacza człowieka jako „oblicze”, skierowane ku drugiej osobie, powiązane z innymi. Nasze życie wzrasta w człowieczeństwie wraz z przechodzeniem od charakteru indywidualnego do osobistego; autentyczna droga humanizacji prowadzi od jednostki, która postrzega drugiego jako rywala, do osoby, która uznaje go za towarzysza podróży.

Od „polubień” do „amen”

Obraz ciała i członków przypomina nam, że korzystanie z sieci społecznościowej dopełnia spotkania osobowego, które przeżywa się poprzez ciało, serce, oczy, spojrzenie, oddech drugiego. Jeśli sieć jest używana jako przedłużenie lub jako oczekiwanie na to spotkanie, to wówczas nie zdradza siebie i pozostaje bogactwem dla komunii. Jeśli rodzina korzysta z sieci, aby być bardziej powiązana ze sobą, aby następie spotkać się przy stole i spojrzeć sobie w oczy, to jest to bogactwo. Jeśli wspólnota kościelna koordynuje swoją działalność poprzez sieć, a następnie wspólnie sprawuje Eucharystię, to jest ona bogactwem. Jeśli sieć jest szansą, by przybliżyć mnie do dziejów i doświadczeń piękna lub cierpienia fizycznie dalekich ode mnie, do wspólnej modlitwy i szukania dobra w ponownym odkryciu tego, co nas łączy, to jest to bogactwo.

W ten sposób możemy przejść od diagnozy do terapii: otwierając drogę do dialogu, spotkania, uśmiechu, wyrazów czułości … To jest sieć, której chcemy. Sieć, która nie jest stworzona, by pochwycić w pułapkę, ale aby wyzwalać, aby strzec wspólnoty wolnych osób. Sam Kościół jest siecią utkaną przez komunię eucharystyczną, w której jedność nie opiera się na „polubieniach”, lecz na prawdzie, na „amen”, z którym każdy przylgnął do Ciała Chrystusa, przyjmując innych.

Watykan, 24 stycznia 2019 r.

tłum. st (KAI) / Watykan

Święto Podwyżeszenia Krzyża Świętego

14 września Kościół obchodzi święto Podwyższenia Krzyża. Jego istotą jest ukazanie tajemnicy Krzyża jako ceny zbawienia człowieka.

Początki święta związane są z odnalezieniem przez św. Helenę relikwii krzyża na początku IV wieku i poświęceniem w Jerozolimie bazyliki ku jego czci w 335 r. Na pamiątkę tego wydarzenia, ostatecznie 14 września w Kościele obchodzi się święto Podwyższenia Krzyża świętego.

Znak krzyża był obecny w chrześcijaństwie od śmierci Jezusa. Czy wiesz, że w początkach Kościoła przyjmował formę kotwicy lub trójzębu?

Krzyż jako przedmiot kultu upowszechnił się i nabrał znaczenia po roku 313. W tym bowiem roku, według przekazu, cesarz Konstantyn Wielki przed bitwą z uzurpatorem Maksencjuszem, zobaczył na tle słońca znak krzyża i słowa “w tym znaku zwyciężysz”. Po tym zdarzeniu cesarz zniósł karę śmierci przez ukrzyżowanie.

Do VI w. na krzyżu nie umieszczano postaci Chrystusa. Także później nie ukazywano Jezusa umęczonego lecz chwalebnego: jako Króla z diademem zamiast cierniowej korony na głowie, albo jako Arcykapłana, albo jako Dobrego Pasterza. Motyw cierpiącego Jezusa na krzyżu pojawił się dopiero w XII wieku. Od tego czasu aż do dziś w Kościele łacińskim zwykle używany jest krzyż gotycki, pasyjny, który wskazuje na mękę i śmierć Chrystusa jako cenę zbawienia. W tradycji prawosławnej do dziś używany jest krzyż chwalebny.

Od czasów Konstantyna, kiedy to chrześcijanie uzyskali wolność wyznawania swojej wiary, krzyż stał się znakiem rozpoznawczym chrześcijan. Od tego czasu jest bardzo często używany w liturgii i uświęca całe życie chrześcijańskie: zaczyna i kończy modlitwę, dzień i każdą ważniejszą czynność, uświęca przestrzeń i jest używany przy wszelkich błogosławieństwach.

Ojcowie Kościoła podkreślali, że krzyż jest symbolem, w którym streszczają się najistotniejsze prawdy wiary chrześcijańskiej. Św. Jan Damasceński pisał: “Krzyż Pana naszego Jezusa Chrystusa, a nie cokolwiek innego, zwyciężył śmierć, zgładził grzech praojca, pokonał piekło, darował nam zmartwychwstanie, udzielił siły do wzniesienia się ponad doczesność i ponad samą śmierć, zgotował powrót do dawnej szczęśliwości, otworzył bramy raju, umieścił naturę naszą po prawicy Boga, uczynił nas Jego dziećmi i dziedzicami”.

Znak krzyża rozpoczyna i kończy modlitwę chrześcijanina. W liturgii jest gestem błogosławieństwa. Krzyż zawieszany na szyi, w mieszkaniu, w pracy, stawiany na szczytach świątyń przypomina wierzącym o ich powołaniu. Jego znaczenie staje się szkołą życia dla chrześcijan widzących w nim ostateczne zwycięstwo dobra nad złem.

źródło: EKAI

XIII Nocna Piesza Pielgrzymka Młodzieży do Rud 20/21.09.2019

Temat: „Umocnieni w drodze" Christus vivit 199.

Spotkanie Jezusa w drodze. Pielgrzymka na której mogę poznać ciekawych ludzi, ale co ważniejsze mogę przejść kawałek drogi życia z Bogiem, którego chcę rozpoznać podczas ciemności. Już po raz trzynasty z gliwickiej katedry wyruszy grupa młodych chcących spotkać żywą wiarę mimo nieprzespanej nocy i wielu kilometrów w nogach. Nocnej pielgrzymce towarzyszyć będą słowa adhortacji papieża Franciszka Christus Vivit: „Jeśli będziemy szli razem, młodzi i starzy, to możemy być dobrze zakorzenieni w teraźniejszości, i z tego miejsca spotykać się z przeszłością i przyszłością. Spotykać się z przeszłością, aby uczyć się z historii i leczyć rany, które niekiedy nas uwarunkowują. Spotykać się z przyszłością, aby umocnić entuzjazm, aby marzenia wypuściły pędy, by rozbudzić proroctwa, żeby rozkwitały nadzieje. Tak więc zjednoczeni możemy uczyć się od siebie nawzajem, rozpalać serca, inspirować nasze umysły światłem Ewangelii i dawać nową siłę naszym rękom" CV 199

Plan pielgrzymki
Od 21.00 od 23.30: Czynna będzie recepcja w Centrum Edukacyjnym Jana Pawła II w Gliwicach

22.00: Gaudete in Domino – chrześcijański rap w CE JP II

23.00: Nabożeństwo w Katedrze gliwickiej

00.00: Wymarsz z gliwickiej Katedry.

9.00: Msza Święta w Sanktuarium. Po błogosławieństwie zawierzenie młodzieży MB Pokornej.

10.15: Odjazd autokarów do Gliwic i Zabrza.

Warunki uczestnictwa
Osoby chcące wziąć udział w pielgrzymce muszą zarejestrować się w formularzu internetowym (do środy 18 września) lub w punkcie rejestracyjnym w dniu wymarszu: podpisać listę uczestnictwa, otrzymać opaskę, zakupić bilet powrotny do Gliwic lub Zabrza. Na pielgrzymkę należy zabrać ze sobą odpowiedni do aury strój, napoje i jedzenie, latarkę, ubiór przeciwdeszczowy.

Osoby niepełnoletnie mogą brać udział tylko za pisemną zgodą rodziców oraz pod opieką osoby pełnoletniej. Osoba niepełnoletnia w momencie rejestracji składa druk zgody, podpisany wcześniej przez Rodziców.

Zapisy i koszt
Internetowy formularz zapisów: link.do/zapisow_na_XIII_nocna_pielgrzymka
[https://docs.google.com/forms/d/e/1FAIpQLSd4iY_KeVpvdUD4xxgcDQLtnCO4pAY-GAHVUwHpsMC510z7Mw/viewform]

Koszt uczestnictwa:

Zapisy przez formularz – 10 zł
Zapisy na miejscu w dniu pielgrzymki – 12 zł
Bilet powrotny – 8 zł

Internetowo płacisz mniej. Zapisz się przez powyższy formularz, a zapłacisz tylko 10 zł + bilet (możesz zapłacić na recepcji lub przelewem.

Numer konta bankowego

Osoby, które zapisały się przez powyższy formularz, mogą uiścić opłatę na podane niżej konto.

Diecezja Gliwicka ul. Łużycka 1 44-100
Gliwice Bank Pekao SA I/O Gliwice
50 1240 1343 1111 0010 2941 4845

W tytule podając imię i nazwisko uczestnika z dopiskiem „nocna pielgrzymka", np. Jan Kowalski, nocna pielgrzymka

Informacje o pielgrzymce znajdziesz na:

http://ddmgliwice.pl/pl/xiii-nocna-piesza-pielgrzymka-mlodziezy-do-rud-20-21-09-2019/
https://www.facebook.com/events/413639882611499/

 

Pozdrawiamy,
Centrum Duszpasterstwa Młodzieży Diecezji Gliwickiej

ZAMIESZKAĆ RAZEM Z JEZUSEM - List Pasterski Episkopatu Polski Z Okazji IX Tygodnia Wychowania

 

List Pasterski Episkopatu Polski Z Okazji IX Tygodnia Wychowania

Umiłowani w Chrystusie Panu, Siostry i Bracia,

Już po raz dziewiąty przeżywamy w naszej Ojczyźnie Tydzień Wychowania. W tym roku chcemy przyłączyć się do pierwszych uczniów Jezusa i wraz z nimi zadać naszemu Mistrzowi pytanie: „Nauczycielu, gdzie mieszkasz?” (J 1, 38). Czynimy to w pierwszym dniu września, w osiemdziesiątą rocznicę wybuchu II wojny światowej, która była jednym z najtragiczniejszych rozdziałów w historii świata. Trzeba jednak pamiętać, że czas wojny pokazał również, do jakich zwycięstw zdolny jest człowiek. Stu ośmiu męczenników tego okresu wyniesionych na ołtarze to tylko cząstka olbrzymiej liczby osób, które poniosły męczeńską śmierć, dając świadectwo wiary i wielkości człowieczeństwa. Była wśród nich między innymi nauczycielka, bł. Natalia Tułasiewicz, należąca do licznej grupy pedagogów i wychowawców, ofiar II wojny światowej.  

więcej

35. Ogólnopolska Pielgrzymka Małżeństw i Rodzin na Jasną Górę

W weekend 21-22 września pod hasłem: ”Rodzina sanktuarium życia”, odbędzie się 35. Ogólnopolska Pielgrzymka Małżeństw i Rodzin na Jasną Górę. Podczas pielgrzymki małżeństwa i rodziny z całej Polski odnowią przyrzeczenia małżeńskie oraz zawierzą wszystkie swoje sprawy Matce Bożej Częstochowskiej.

Zapraszam serdecznie do udziału w pielgrzymce wszystkie małżeństwa i rodziny, aby wspólnie zawierzyć siebie, swoje troski, opiece Matki Bożej oraz odnowić przyrzeczenia małżeńskie.

Tych, którzy nie mogą wziąć udziału w pielgrzymce, zachęcam do uczestnictwa duchowego i łączenia się z nami w modlitwie.



Wyrażamy wdzięczność za życzliwość i pomoc - Bóg zapłać!

Ks. Waldemar Niemczyk - diecezjalny duszpasterz rodzin
Katarzyna i Michał Jurkiewiczowie – diecezjalni doradcy życia rodzinnego

Abp Gądecki: Szkoła miejscem rozwoju intelektualnego i duchowego

„Kończy się Wasza letnia, wakacyjna przygoda, a zaczyna rok przygody z nauką i szkołą. Kolejny rok szkolny niech będzie dla Was drodzy uczniowie, wędrówką przez fascynujący świat ludzkiej myśli. Życzę Wam dobrych i twórczych spotkań z Waszymi nauczycielami, wychowawcami i katechetami oraz wspaniałych, trwałych przyjaźni ze szkolnymi koleżankami i kolegami – powiedział abp Stanisław Gądecki, Przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski.

Abp Gądecki przysyła życzenia wszystkim nauczycielom i uczniom na nowy, rozpoczynający się właśnie rok szkolny 2019/2020. Podkreślił, że szkoła powinna być nie tylko miejscem rozwoju intelektualnego, ale też duchowego. „To na rodzicach i wychowawcach spoczywa obowiązek nauczenia młodego pokolenia odróżniania dobra od zła oraz prawdy od kłamstwa” – podkreślił Przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski.

Dodał, że życzy dzieciom i młodzieży, by dzięki nauce, którą zdobywają w szkole potrafili
później realizować swoje najśmielsze marzenia.

Abp Stanisław Gądecki życzył nauczycielom i uczniom rozpoczynającym nowy rok szkolny,
aby nieustannie prowadził ich Duch Święty. „Życzę Wam na Nowy Rok Szkolny Bożego
błogosławieństwa i zapewniam o swojej pamięci i modlitwie” – powiedział.

BP KEP

Niemieccy i polscy biskupi: Polska pierwszą ofiarą II wojny światowej

Polska stała się pierwszą ofiarą II wojny światowej cierpiąc prawie sześć lat pod okupacją, czemu towarzyszyły niezliczone okrucieństwa i niszczycielska polityka eksterminacji narodu polskiego, zwłaszcza ludności żydowskiej – piszą niemieccy i polscy biskupi w dokumencie pt. „Ze wspólnej pamięci rodzi się inspiracja dla wspólnej teraźniejszości i przyszłości” w 80. rocznicę wybuchu II wojny światowej. 

Przypomina on o 6 milionach Polaków, w tym 3 milionach Polaków narodowości żydowskiej, którzy padli ofiarą zbrodniczego systemu nazistowskiego.  

W dokumencie biskupi wzywają do przezwyciężenia cierpienia i bolesnych wspomnień poprzez szczere uczestnictwo w procesie pojednania między narodem polskim i niemieckim. „W tym celu czerpiemy siłę z odwagi polskich biskupów, którzy zaprosili Niemcy i Polskę w 1965 roku, by z determinacją poszukiwały prawdy i podążały ścieżkami pojednania. Ich przesłanie, znane zwłaszcza ze słów +wybaczamy i prosimy o przebaczenie+, otworzyło nowy rozdział w stosunkach między naszymi narodami, a niemieccy biskupi przyjęli z wdzięcznością wyciągniętą do nich dłoń. Dziś okazujemy wszystkim, którzy rozpoczęli ten szczery dialog, nasz najgłębszy szacunek” – podkreślają niemieccy i polscy biskupi.

więcej

Uroczystość NMP Częstochowskiej

Dziś obchodzimy Uroczystość Najświętszej Maryi Panny Częstochowskiej. Ma ona przede wszystkim charakter dziękczynienia za szczególną rolę Maryi w dziejach całego narodu, jest też wyrazem czci dla jasnogórskiego obrazu Maryi. W tym roku obchodom uroczystości towarzyszy odmawiany we wszystkich parafiach jubileuszowy akt zawierzenia Matce Bożej Królowej Polski.

więcej

Papież wzywa do modlitwy za płonącą Amazonię

Ojciec Święty wyraził zaniepokojenie ogromnymi pożarami, jakie wybuchły w Amazonii. Wezwał do modlitwy o to, by przy zaangażowaniu wszystkich mogły one zostać jak najszybciej ugaszone. Na zakończenie spotkania z wiernymi na „Anioł Pański” Franciszek przypomniał, że puszcza amazońska stanowi życiodajne płuco naszej planety. W istocie odpowiada za wytwarzanie 20 proc. tlenu dla świata.

więcej

Pielgrzymka Kobiet

Dnia 7 września odbędzie się III Diecezjalna Pielgrzymka Kobiet do Sanktuarium Matki Bożej Pokornej w Rudach.

Plan pielgrzymki:

11:00 - Eucharystia w intencji kobiet

11:45 Konferencja (s. Dolores - Maryja w moim życiu)

13:00 Przerwa

14:00 Nabożeństwo do Matki Bożej Pokornej z rozesłaniem

Odpust Parafialny

W niedzielę 23 czerwca w naszej Parafii - ODPUST PARAFIALNY ku czci Najświętszego Serca Pana Jezusa.

Kazanie odpustowe wygłosi ks. Wojciech CIOSMAK – Proboszcz Parafii pw. św. Józefa w Kaletach – Jędrysku.

  • 11:00 – SUMA ODPUSTOWA w intencji żyjących i zmarłych Parafian
  • 16:00 – Nabożeństwo ku czci Najświętszego Serca Pana Jezusa z Procesją Eucharystyczną

 

Uroczystość Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa

Za nami Uroczystość Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa. Serdeczne słowa podziękowania kieruję do wszystkich osób, które pomogły w przygotowaniu tej Uroczystości - wszystkim, którzy pomogli przy sprzątaniu w Kościele i przed Kościołem, tym którzy udekorowali naszą Świątynię.

Szczególne podziękowania kieruję w stronę osób, które budowały Ołtarze.

Bóg zapłać wszystkim, którzy udekorowali swoje domy na trasie procesji, jak również wszystkim osobom, które wzięły udział w procesji, dając wyraz swojej wiary w Chrystusa Eucharystycznego.

Zapraszam do czwartku (27 czerwca) na tradycyjne wieczorne procesje eucharystyczne Bóg zapłać za udział w procesjach oktawy Bożego Ciała.

Msza święta w intencji budowniczych ołtarzy na Boże Ciało zostanie odprawiona w przyszłą niedzielę o godz. 11:00.

 

 

więcej